بـــــــــــــــــــــاران

ویرانه نه آن است که جمشید بنا کرد

ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت

ویرانه دل ماست که با هر نظر دوست

صدباربنا گشت و دگر بار فرو ریخت 

بعد از مدتها اومدم

الوداع ! ای یار من ، چون قدر تو بـــــــــــــــــــــــیش از من است

این خودت دانی که هــــــــــــــــــــــــمچون تو ، نه از آن من است

امتیازت حق آزادی تامــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت می دهد

وان همه حســــــــــــــــــنت نه از ســــــــــــــــهم فراوان من است

اینـــــــــــــــــــــــــــــــهمه ثروت که داری ارزش من در کجاست ؟

پس عطای تو نگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــهدار تو در جان من است

من نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیابم گوهری در خود سزای هدیه ات

پس به تو برگردد هر حـــــــــــــــــــــــــــــــــــقی که از آن من است

از همان وقتی که قدر خود نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمی دانسته ای

این وجودت ، هدیه زیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبا و شایان من است

پس چنین بخشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــش ز تو کز فهم بد زاییده بود

بر خودت برگردد اینســــــــــــــــــــــــــان ، کان نه احسان من است

پس چنان انـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــسان فریب خوابی بدی اندر برم

چون بخوابم ، روح ، چون سلــــــــــــــــــــــــــطان دوران من است

بـــــــــــــــــــارانم

نمی باری ، نمــــــــــــــــی آیی

و مـــــــن

در حســــــــــــــرت دیدنت

...

شب سری است و من

افســـــــــــــــــــــــــرده

راه دوری است و پایی خسته

تیرگـــــــــــــــــی هست و چراغی مــــــــــــــــرده

ولی

با تو دنیایم رنگ دیگری خواهد شـــــــــــــــــد

...

باد می آید ولـــــــــی خاموش

ابر پر می زند ولی آرام ، آرمتر از فضای قبرســــــــــــــــــتان

کاش می کوبیدی

کاش می آمدی که با آمدنت آرامشم می آید

در کجا هستی نهــــــــــــــــــان

ای آشنای خلوت من ، ای آشنا با اسرارم

هـــــــــــــــــر کجا هستی بگو با مــــــــــــــــــــــــن

بگو که در ســــــــــــــــــحرگاهم خواهـــــــــــــــــــــــــی آمد

ومن

نوازشت را روی گیسوانــــــــــــــــم حس خواهم کرد

...

دلـــــــــــــــــــــــــم برای حضورت تــــــــــنگ است تنگ

وجودم یکصدا تو را می خواند

فریاد مــــــــــــــــی زند

و تـــــــــــــــــــو

و تو در دوردست حال مرا نمی فــــــــــــــــــــــــــــــهمی

که ...

دود می خیزد ز خلوتگاه من

کـــــــــــــــــــس خبر کی یابد از ویرانه ام

با درون ســــــــــــوخته دارم سخن

کس خبر کـــــــــــــــــــــی یابد از ویرانه ام

...

بــــــــــا قــــــــــــــــــــــــلب دیوانه ام چه کنم

دیوانه از ع ش ق  تـــــــــــــــــــــــــو

گرچه می سوزم از این آتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــش به جان

لیک بر این سوخــــــــــــــــــــــــــتن دل بسته ام

دل بسته ام

ولـــــــــــی

انتظار طاقت از من ربوده

توانم نیست

نیست رنگـــــــــــــــــی که بگوید با من

اندکی صبر ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــحر نزدیک است

دلم می خواســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت سبز باشم

مثل تمام روزهای مهربانــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی

که مرا ترک کردند

اما حسرتش مراافــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــسرده کرده است

چون سکوت سرد فاصـــــــــــــــــــــــله ها

وجودم را مـــــــــــی لرزاند

و مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرا د رعمق ناکامی می کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــتشاند

وقتی به نبودنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت فکر می کنم

به هر فـــــــــــــــــــــــضایی که وارد می شود

تاریکخانه ی شبه انگیزیست دهـــــــــــــــــــــــــــــــــشتناک

و دیگر هیــــــــــــــــچ….

چقـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدر حساس شدم

با کوچکـــــــــــــــــترین حرفی با کوچکــــــــــــــــــــــــــــــــــــترین چیزی راحت به هم مــــــــــــــی ریزم

بعضـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی وقتها اونقدر به پوچی می رســــــــــــــــــــــــی

اونقدر ناامید می شـــــــــــــــــــــــــــی که حاضری دست به هر کاری بـــــــــــــــــــــــــزنی بی خیال همه چیز می شی

بـــــــــــــــــــــــــــی خیال خدا بی خیال وجدان ، خداو همه چیزرو فراموش مــــــــــــــــــــــــــــی کنی

به وجدانت هم اهمـــــــــــــــــــــــــــــــــیت نمی دی

شایــــــــــــــــــــــــــــد اگر خدا و این یه ذره وجدان تو زندگیم نبـــــــــــــــــــــــــــــودن خیلی راحت حاضر بودم هر کاری بکنــــــــــــــــــــــــــــم

دلــــــــــــــــــــــــــــم می خواد یه مدتی از همه دور بشــــــــــــــــــــــــــــــــــــم از هر کسی که می شناسمو منو مــــــــــــــــــــــــــــــــی شناسه

بعضی وقتا چقدردلم مـــــــــــــــــــــــــــــی خواد تو خودم باشم اما هیشکـــــــــــــــــــــــی اینو درک نمی کنه

قلـــــــــــــبـــــــم خسته است

خسته تازه التیام یافـــــــــــــــــــــته

آخر مگر تا کی ، تا کجا مــــــــــــــــــــــــــــــــی توان این قلب خسته را وصـــــــــــــــــله کرد

روزی می رسد که وصله ای بر آن نتوان کــــــــــــــــــــــــــــــرد

آن وقت چه کنم خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدایا ...

میزبان بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاران بودم . گلی برایم به یادگار گذاشت . میزبان آفــــــــــــــــــــــــــــــــــتاب بودم . آینه ای برایم یادگار گذاشت . میزبان درخـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت بودم . شانه ای برایم یادگار گذاشت . مهربانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــم : میزبان تــــــــــــــــــــــــــــــــو که شدم . گل و شانه و آینه را بردی . و شـــــــــــــــــــــــعری برایم به یادگار گذاشتــــــــــــــــــــــــــی ...

ا ی گل ا ی معــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشوق جاودانی نسل های پا در پای بلبلان سرمست .

هیچگاه نتوانستم این راز را بگشایم . بلبل آنگه که شکوفایی تورا ندیده وبوی تو نشنیده ، چگونه عاشق و سرمست وجودتو شد ؟ باری این اهمیت ندارد . مگر نقطه آغاز این همه خطــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوط مالیخولیایی زندگی خویش را در یافته ام ، که تنهاترین خطه مرموز زندگی عاشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــقانه گلی و بلبلی را اینگونه با چالش می کشیم ؟

ای کاش ما هم اینگونه عاشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق بودیم . عاشق رنگی ، عاشق بویی ، عاشق نگاری ، عاشق صنمی ، ای وای ای روزگار گذرا بنگر چه روزهایی را با درخشش خورشید آغاز کردیم و چه شبهایی رابا زمزمه ی جیرجیرکها پایان بردیم بی آنکه به گل زندگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی خویش عشق بورزیم . ما گل خود را در کدامین گلستان جست و جو کنیم ؟ آیا گلی را در باغچه این روان آشفته نشا کرده ایم که حال خواســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــتار عشق آن هستیم ؟

چه بسیار گلهای سرخی که در زمانه باز شدن ، نیم نگاهی به آسمان دارند تا بلــــــــــــــــــــــــــــــــــبل خود ، هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمان عاشق ثابت قدم را بیابند . اما دریغا که گاه هیچ نمی یابند . چه آرام می خوابیدند آنگاه که یادگرفته بودند که بلبلی برای خوابشان نغمه سرایی های عاشقانه می کند . ولی حال که گــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلبرگ می گشایند ، می فهمند که آن خوابها رویایی بیش نــــــــــــــــــــــــــبوده است . ما همان بلبلان مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــغروری هستیم که از دلربایی های بلبلان خود خسته شده ایم ، هر شب زودتر بخوابیم و هر بامداد شتابان به سر کار برسیم و پله های پیشرفت در فراموشـــــــــــــی را زودتر بپـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیماییم ...

>>   بهنام احمـــــــــــــــــــــــــدی  <<

...............................................

هنوز معنای باران را نفهمیدم که بر اسمان دلم باریدی

هنوز معنای محبت را نمی دانستم که تو در کنج دلم جای دادی

نمی دانم تو را به چه چیز صفت دهم

 با کدام گل سرخ جواب محبتهای تو را کنم

هنوز معنای عشق نمی دانستم که تو با عشق ورزیدن به من عشق را نشان دادی

وقتی قلم در دست داشتم تا به جای گل سرخ نامه ای برایت بنویسم

هیچی به ذهن نمی رسید به جز اینکه بگویم

دوستت دارم

پس فرصتی برای عاشقی من بده    

بوی خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاک باران زده 

چـــــــــیدن سفره هفت سین

روز اول سال تحــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــصیلی

قـــــــــــــــدم زدن در یک مزرعه آفتاب گردان

دریافت یک هدیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه

پیدا کردن پول در کشوی خصوصــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی

صـــــــــــــــــــــــــدای امواج دریا

نگاه کردن به بارش بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاران

29 اســـــــــــــــــــــفند

قبول شدن در امتحان در کمال نابــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاوری

قارقار کلاغ در پایـــــــــــــــــــــیز

پیدا کردن صندلی خالــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی در اتوبـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوس

بــــــــــــــــــــــوی درخت چنار

و از همه بهتر سلامتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی  

موفقیت رمزکامیابی

لـــــــــــــــــــــــــــــبها می لرزد . شــــــــــــــــــــــــــــب می تپد . جنگل نفس می کشـــــــــد .

پــروای چه داری مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرا در شب بازوانت سفر ده.

انگشتــــــــــــــــان شبانه ات را می فشارم و باد شقـــــــــــــــــــــــــــــــــایق دور دست را پرپر می کند .

به سقف جنگل مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی نگری : ستارگان در خیسی چشمانت مـــــــــــــــــــی دوند .

بـــــــــــــــــــــــــــی اشک چشمان تو ناتمام است و نمنــــــــــــــــــــــــــــاکی جنگل نارساست .

دستانت را می گشایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی گره تاریکی می گشاید .

لــــــــــــــــــــبخند می زنی رشته رمز می لرزد .

می نگری رسایی چهره ات حیران مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی کند .

بیا با جــــــــــــــــــــــــــــــــاده ی پیوستگی برویم .

خزندگان در خوابند . دروازه ی ابدیت باز اســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت . آفتابی شویم .

چشمان را بسپاریــــــــــــــــــــــــــــــــم که مهتاب آشنایی فرود امد .

لــــــــــــــــــبان را گم کنیم که صدانا بهنگـــــــــــــــــــــــــــــام است .

در خواب درختـــــــــــــــــــــــــــــــــان نوشیده شویم که شکوه روییدن در ما مـــــــــــــــــی گذرد .

باد می شکند . شب راکد می ماند . جنگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــل از تپش می افتد .

جوشـــــــــــــــــــــــــــــــــــش اشک هم آهنگی را می شنویم و شیــــــــــــــــــره ی گیاهان به سوی ابدیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت می رود